Ik zit vast
Dit poëtische verhaal waarin het labyrint een metafoor is voor de ontdekking, innerlijke strijd en het loslaten van het Ego.
DE ILLUSIE VAN JOUW LABYRINT
Tijden lang leef je in een kleine ruimte. Het voelt er veilig en warm en koud en benauwend tegelijk. Er huist een verlangen in jou om eruit te komen. Vooruitstrevend loop je op tegen belemmeringen en blokkades. Het zijn drempels zo hoog als muren. Met worstelingen en gestoei sla je de muur voor je door. Echter, daarachter staat de volgende muur je met vriendelijkheid op te wachten. “Ik dacht toch echt eruit gekomen te zijn.” dacht je. Verlangend naar de uitweg van jouw gevangenis besluit je deze muur te overkomen. Met te grote stappen en een sprong in het diepe kom je over de muur heen, daar waar de volgende muur klaar staat. “Ik had nu wel verwacht ervanaf te zijn.” zei je gefrustreerd. Je zakt door je knieën en rust tegen de muur. De muur die er nu mag zijn om jouw rug te steunen. In de dankbaarheid voor de muur neem je ruimte om om je heen te kijken. Er blijken paden links en rechts te zijn. De obstakels voor je waren het enige wat leek te bestaan. In de verschuiving van jouw focus verschijnt er een verlicht pad. Met nieuwsgierigheid en verlangen bewandel je je pad tussen de muren door. Het pad leidt niet naar de uitweg, maar het leidt juist dieper naar binnen. In acceptatie van de hoge muren beginnen ze te dalen naarmate je verder loopt. Nu mogen de muren weer drempels zijn. Drempels waar men gemakkelijk overheen komt nu de focus ligt op het licht. Bij de aankomst in de kern voelt het oh zo liefdevol, krachtig, creatief en eindeloos. Een uitgestrekt licht waarin een paradijs verschuil gaat. Zwevend in het licht kijk je achterom, het labyrint bleek een illusie te zijn.